Najważniejszą rolę w kształtowaniu lokalnej rzeźby odegrała działalność rzeczna. Kluczowe znaczenie miał tu system rzeczny Bobru, obejmujący rzekę główną oraz jej dopływy, takie jak Zadrna i Lesk. Procesy erozyjne prowadzone przez te cieki doprowadziły do wykształcenia obecnego układu dolin, który stanowi główną oś krajobrazową regionu.
Drugim istotnym czynnikiem były zlodowacenia plejstoceńskie. Obszar północnej krawędzi Sudetów, w tym rejon Janiszowa, był kilkukrotnie objęty zasięgiem lądolodu — podczas dwóch zlodowaceń południowopolskich oraz zlodowacenia środkowopolskiego.
Zasięg lądolodu w tej części regionu sięgał wysokości około 460–480 m n.p.m. na północ od Janiszowa, co wyznaczało jego maksymalny zasięg w tym rejonie Sudetów. Dla porównania, w sąsiedniej Kotlinie Krzeszowskiej (okolice Jawiszowa) lądolód osiągał jeszcze większe wysokości, dochodząc do około 500 m n.p.m..
Choć większość bezpośrednich form rzeźby polodowcowej uległa zatarciu w wyniku późniejszej erozji, kluczowym dowodem obecności lądolodu w rejonie Janiszowa są zachowane osady glacjalne. Stanowią one istotne źródło informacji pozwalające na rekonstrukcję zmian klimatycznych oraz historii geologicznej regionu.