W latach II wojny światowej przedsiębiorstwo było zależne od koncernu budowlanego banku Creditanstalt, który posiadał 78 proc. udziałów w firmie. W latach 1940–1945 prezesem Wienerbergera był Hermann Leitich. Odrzucił złożoną przez Oswalda Pohla propozycję przejęcia firmy przez SS i przekształcenia jej w obóz pracy działający w ramach koncernu DEST, dzięki czemu firma zachowała niezależność i pozostała w prywatnych rękach. Mimo strat wynikłych z utraty części majątku przedsiębiorstwa w wyniku alianckich nalotów bombowych, w latach 1943–1944 Wienererger znacząco zwiększył produkcję i był w stanie wyjść na zero. Po zakończeniu wojny firma była jednym z przedsiębiorstw kluczowych dla odbudowy Austrii ze zniszczeń wojennych.
Po 1989 roku i upadku komunizmu w Europie Środkowej, Wienerberger dokonał serii przejęć w dawnych krajach satelickich ZSRR, firma zainwestowała także duże środki w USA.
W 1996 Creditanstalt ogłosił informację o przyłączeniu do grupy Weinerberger belgijskiego producenta cegieł i dachówek Terca Bricks;