Tragedia osobista W wielu mediach, takich jak filmy i artykuły, osoba niepełnosprawna jest przedstawiana jako postrzegana jako „wyrzutek”, osoba inna i godna pożałowania. Michael Hayes i Rhonda Black w swojej pracy z 2003 badają filmy hollywoodzkie jako dyskurs wywołujący litość wobec niepełnosprawności jako problemu społecznego, fizycznego i emocjonalnego ograniczenia. Aspekt współczucia jest potęgowany przez historie mediów skupiające się na indywidualnych słabościach, a nie na mocnych stronach, pozostawiając widzom negatywny i ableistyczny obraz niepełnosprawności. Przedstawianie osób niepełnosprawnych w ramach ofiary jest przeważającą narracją polskiej prasy, zarówno opiniotwórczej, jak i tabloidowej.
Superkaleka Narracja "superkaleki" to na ogół opowieść o osobie z widoczną niepełnosprawnością, która jest w stanie „przezwyciężyć” różnice fizyczne i jakoś wykonać imponujące zadanie. W książce Thomasa Hehira Eliminating Ableism in Education jako przykład narracji superkaleki podany jest przykład niewidomego mężczyzny, który wspina się na Mount Everest. Igrzyska paraolimpijskie są kolejnym przykładem stereotypu, ponieważ przyciągają uwagę mediów i demonstrują osoby niepełnosprawne wykonujące niezwykle wymagające zadania fizyczne.