Wobec narastających napięć pomiędzy chrześcijanami i platonikami w Atenach, Marinos usunął się do Epidauros. Izydor objął po nim tytuł diadocha. Tytuł miał już wówczas charakter tylko honorowy i nie wiązał się z pełnieniem jakichkolwiek funkcji. Stan szkoły był tak zły, że Izydor rozważał opuszczenie Aten. Nie wiadomo czy zrealizował ten zamiar.
Wielkim przyjacielem i wielbicielem Izydora był ostatni kierownik szkoły od 515 roku Damascjusz. Damascjusz napisał Życie Izydora, zachowane we fragmentach w Bibliotece Focjusza i w Księdze Suda.
Umysłowość Izydor jest generalnie uznawany raczej za entuzjastę niż myśliciela. Jego rozumowanie było inspirujące, on sam jednak przedkładał teorie pitagorejskie i platońskie nad suchą logikę i etykę. Wydaje się, że skłaniał się do swobodnej spekulacji teozoficznej i przykładał wielkie znaczenie do snów i wizji, o których szeroko publicznie się wypowiadał.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Neoplatończycy starożytni Kategoria:Filozofowie Akademii Kategoria:Filozofowie V wieku Kategoria:Bizantyńscy filozofowie 395–527 Kategoria:Ludzie urodzeni w Aleksandrii