Dywizja Litewsko-Białoruska miała skupiać ochotników z Kresów Wschodnich, przede wszystkim zgrupowanych w istniejących już Samoobronach kresowych. Jej dowódcą został gen. Wacław Iwaszkiewicz-Rudoszański. Według rozkazu Dywizja miała mieć następującą strukturę:
1 Brygada Litewsko-Białoruska – złożona z 2 pułków: suwalskiego i kowieńskiego; 2 Brygada Litewsko-Białoruska – złożona z 2 pułków: grodzieńskiego i białostockiego; 3 Brygada Litewsko-Białoruska – złożona z 2 pułków: wileńskiego i mińskiego; pułk kawalerii; oddział artylerii. Zakładano przy tym, że z czasem Dywizja rozwinie się w trzypułkowe brygady. Początkowo tempo jej tworzenia było powolne. Pierwszym sformowanym pułkiem był miński pułk piechoty, utworzony rozkazem z 10 grudnia 1918 roku. W jego skład weszło ok. 1000 ochotników z grupy mińskiej pod dowództwem płk. Fabiana Kobordo. Następnie, 19 grudnia, utworzono wileński pułk strzelców pod dowództwem płk. Kazimierza Skrzyszewskiego. Formowanie Dywizji nabrało tempa dopiero w styczniu 1919 roku, po licznym napływie ochotników ze wschodu, przede wszystkim członków samoobrony Litwy i Białorusi.