Stoicy, uznający namiętności za źródło zła i braku szczęścia, ujmowali apatheię jako stan pożądany, warunek szczęśliwości. Apatheia była osiągana poprzez wykorzenienie błędnych sądów, z których rodziły się namiętności. Stoicką apatheię przeciwstawiano postawie epikurejczyków, dążących do eliminacji bólu i cierpienia (aponii). Stoicy starali się wyeliminować jakiekolwiek namiętności, pojmowane jako forma błędów poznawczych. Cynicy uznawali, że jest to obojętność wobec tych wszystkich rzeczy, które są przez ludzi cenione. Łącznie z autarkią (samowystarczalnością) była cechą mędrca. Stilpon ze szkoły megarejskiej uznawał, że jest ona zdolnością do nieodczuwania potrzeb. Sceptyk Pyrron z Elidy uznawał ją za „całkowitą nieczułość”, osiągalną poprzez „ogołacanie kompletne człowieka”.
Immanuel Kant Oprócz późniejszego przeniesienia tego pojęcia (wraz ze zmianą znaczenia) na obszar psychologii, apatheia pojawia się również w filozofii Immanuela Kanta. W Metafizyce moralności apatia moralna ujmowana jest jako brak uczuć, które są wzbudzane przez wrażenia zmysłowe. Taka apatia jest warunkiem cnoty i dzięki osiągnięciu równowagi ducha, źródłem siły.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Starogreckie pojęcia filozoficzne Kategoria:Etyka