Niektóre wykształciły swoisty sposób termoregulacji ciała, miały na grzbietach wysoki żagiel z wydłużonych kręgów między którymi rozpostarta była dobrze ukrwiona skóra. Zwierzęta ustawiając się bokiem do wschodzącego słońca zwiększały powierzchnię ciała którą chłonęły ciepło a układ krwionośny rozprowadzał je po całym ciele szybko dostarczając energię zwierzęciu. Dawało to im przewagę nad innymi zwierzętami zmiennocieplnymi gdyż wcześniej stawały się aktywne. Żagiel ten mógł prawdopodobnie służyć też do oddawania nadmiaru ciepła w gorącej porze dnia.
Pod wieloma względami ich szkielety przypominały szkielety pierwotnych ssaków i z tego powodu umieszczono je w grupie gadów ssakokształtnych.
Skamieniałości pelykozaurów były znajdywane głównie w Europie i Ameryce Północnej.
Systematyka W tradycyjnej systematyce wyróżnia się podrzędy pelykozaurów: Caseasauria (owadożerne i roślinożerne) ofiakodonty (Ophiacodontia); drapieżne edafozaury (Edaphosauria); roślinożerne sfenakodonty (Sphenacodontia); drapieżne.
Systematyka według BioLib: Rząd: Pelycosauria † Podrząd: Ophiacodontia Rodzina: Ophiacodontidae Podrząd: Sphenacodontia Rodzina: Varanopidae Rodzina: Eothyrididae Rodzina: Sphenacodontidae Podrząd: Edaphosauria Rodzina: Edaphosauridae Rodzina: Caseidae
Przypisy
Linki zewnętrzne Mikko's Phylogeny Archive