Życiorys Studiował medycynę na uniwersytetach w Wilnie i Dorpacie (ukończył w 1843). Członek korporacji akademickiej Konwent Polonia. Był lekarzem w Dyneburgu. Studia ukończył w 1847 roku i w tym samym roku założył w Warszawie czasopismo „Tygodnik Lekarski” wraz z Aleksandrem Lebrunem i Adamem Bogumiłem Helbichem, gdzie był redaktorem do roku 1864.
W czasie epidemii cholery w Warszawie w latach 1848–1852 był jednym z najbardziej aktywnych lekarzy. Chociaż leczył bogate rodziny (np. Zamoyskich), odwiedzał także liczne szpitale i przytułki, nawet za marne wynagrodzenie. W 1863 roku został wybrany prezesem Warszawskiego Towarzystwa Lekarskiego.
Pomimo licznych zajęć związanych z medycyną był silnie związany z gminą żydowską. Był prezesem warszawskiej gminy żydowskiej w latach 1871–1896. Dzięki jego wysiłkom, jako prezesa Komitetu Synagogi na Daniłowiczowskiej, wzniesiona została Wielka Synagoga na Tłomackiem. Zainicjował prace nad powstaniem Centralnej Biblioteki Judaistycznej. Był też inicjatorem budowy siedziby gminy żydowskiej przy ul. Grzybowskiej. Także dzięki niemu powstał szpital starozakonnych w 1902 roku.