W okresie przed II wojną światową był więźniem politycznym (w więzieniu spędził łącznie 9 lat).
Po agresji Niemiec na Polskę wypuszczony z więzienia w Rawiczu, w październiku 1939 został aresztowany przez Gestapo. Dnia 9 lipca 1943 Niemcy osadzili go w KL Auschwitz, gdzie nadano mu numer więźniarski 128887. Jako zawód podał tam introligatorstwo. Wiosną 1944 przeniesiony do KL Buchenwald, gdzie otrzymał pracę w kancelarii obozowej.
W 1943 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, jako były członek Komitetu Centralnego KPP w lipcu 1944 został przyjęty do tajnej organizacji partyjnej PPR. Wszedł w skład jej kierownictwa, obejmując w październiku tego roku funkcję sekretarza. Miał współudział w decyzji o zorganizowaniu w obozie konferencji partyjnej, która odbyła się 14 października 1944. Wzięło w niej udział 21 polskich więźniów i zarazem działaczy partyjnych, m.in. Tadeusz Findziński, Władysław Szczerba, Henryk Sokolak oraz sam Jan Izydorczyk, który wygłosił na niej referat pt. „Zadania partii w najbliższej przyszłości”. W końcowym okresie istnienia obozu został członkiem powstałego w 1943 tajnego Międzynarodowego Komitetu Obozowego, który obok komunistów skupiał też członków partii socjalistycznej i demokratów. Pod koniec istnienia obozu pełnił funkcję zastępcy blokowego.