Jest to jednak wielkość teoretyczna. W rzeczywistych liniach o skończonej długości lub niejednorodności parametrów w różnych miejscach linii dochodzi do odbić, które zmieniają warunki pomiaru.
Praktycznie wartość impedancji wyznacza się przez pomiar pośredni, mierząc impedancję wejściową i impedancję wyjściową. Pierwiastek kwadratowy z iloczynu tych wartości jest równy impedancji falowej linii.
Fizycznie rozumie się przez to impedancję, jaką „widzi” fala padająca w kierunku swojego toru.
W teorii: Impedancja wejściowa linii długiej zwartej na końcu dąży do impedancji falowej. Impedancja wejściowa linii długiej obciążonej dwójnikiem o wartości impedancji falowej eliminuje falę odbitą oraz, dla każdej częstotliwości, dąży do impedancji falowej.
Impedancja linii jest parametrem odpowiadającym za odbicia sygnału na granicy różnych linii.