nie mogła ona jednak być mniejsza niż 11°.
Przekrój poprzeczny dobierano zależnie od wyposażenia kanału i wytrzymałości skał, a wymiary użyteczne – od liczby oraz rozmieszczenia rurociągów. Grubość murów ścian bocznych, sklepienia i spodu kanału należało ustalać zależnie od warunków geologicznych.
W spodzie kanału projektowano schody o odpowiedniej szerokości, wykonywane z cegły albo betonu.
Elementy składowe i wyposażenie wg BN-67/8914-12 Kanał mógł być wyposażony w dwa, trzy lub więcej rurociągów podsadzkowych mocowanych do stalowych wsporników. Przewidywano też rurociąg wodny, połączony ze zbiornikiem wody na powierzchni i zaopatrzony w łączniki umożliwiające dołączenie węża giętkiego.
W normie jako część kanału wskazano także studzienkę zmywczą, do której spłukuje się piasek pojawiający się w kanale podsadzkowym. Powinna ona mieć zdefiniowaną szerokość i głębokość, być wyposażona w rurę odpływową z zasuwą oraz nakryta kratą stalową. Wewnątrz kanału przewidywano również rynienki ściekowe prowadzące do studzienki zmywczej, przy czym kanał z jednostronnym prowadzeniem rurociągów powinien mieć jeden ściek, a z dwustronnym – dwa.
Pomiędzy studzienką zmywczą a wlotem do szybu umieszczano zaporę kratową, mającą zabezpieczać ludzi i większe przedmioty przed wpadnięciem do szybu.