Próba stłumienia protestów i aresztowanie w przeciągu dwóch dni 700 osób spowodowały wybuch podobnych wystąpień studenckich w Tianjinie, Nankinie, Szanghaju, Wuhanie, Changshy i Kantonie. Do studentów przyłączyli się kupcy, ogłaszając bojkot japońskich towarów, a później także robotnicy.
Rozruchy szybko sparaliżowały większe chińskie miasta. W dniach 4–5 czerwca proklamowano strajk generalny w Szanghaju, do którego 10 czerwca przyłączyło się około 70 tysięcy robotników.
W obawie przed dalszym rozprzestrzenianiem się protestów rząd w Pekinie uwolnił aresztowanych studentów, zdymisjonował trzech najbardziej projapońskich ministrów (Cao Rulina, i ), odmówił także podpisania traktatu wersalskiego.
Skutki Ruch 4 Maja doprowadził do ogólnonarodowego „przebudzenia” i do rewolucji w myśli, sztuce, literaturze, w której główną rolę odegrało środowisko inteligenckie oraz akademickie. Środowisko, w którym Ruch się rozwijał było znane jako Ruch Nowej Kultury (新文化運動).
Wydarzenia 4 maja były punktem zwrotnym w historii chińskiego nacjonalizmu. Spowodowały gwałtowny wzrost popularności tej ideologii wśród ludności chińskiej.
Zobacz też Ruch 30 Maja
Bibliografia
Kategoria:Historia Chin 1912–1949 Kategoria:1919 w Azji