Ponieważ samolot nie spełnił oczekiwań, a wojna dobiegła końca, wyprodukowano dla lotnictwa włoskiego jedynie ok. 255 sztuk Ca.5 (w pracach różnych autorów istnieją rozbieżności, odnośnie do wielkości produkcji).
Służba Samoloty Caproni Ca.5 weszły na wyposażenie jednostek bombowych lotnictwa włoskiego dopiero w 1918 roku. Pierwsza użyła ich operacyjnie 6 eskadra (6a Squadriglia), która otrzymała je w sierpniu 1918 w miejsce samolotów Ca.3. 27 października 1918 sześciu samolotów użyto w akcji ponad Vittorio Veneto podczas włoskiej ofensywy. Latali na nich także amerykańscy lotnicy we Włoszech i Francji (zestrzelony na Ca.5 Amerykanin, por. Coleman De Witt, został pośmiertnie odznaczony włoskim złotym medalem za dzielność, który otrzymało jedynie 23 lotników).
Po wojnie Ca.5 zostały zastąpione przez Ca.3, których produkcję wznowiono w wersji Ca.36. Podjęto też próby zaadaptowania Ca.5 do roli samolotów pasażerskich.
Opis techniczny Trzysilnikowy dwupłatowiec o konstrukcji drewnianej, pokryty płótnem. Układ dwukadłubowy, z gondolą centralną i dwoma belkami ogonowymi, osadzonymi na dolnym płacie. Potrójne usterzenie kierunku.