dotychczas trzeba było na to 3 tygodni pracy zespołu rachmistrzów. W roku 1889 użył innej – także zaprojektowanej przez siebie – maszyny do stabelaryzowania danych Naczelnego Lekarza Armii USA. W roku 1890 uzyskał doktorat (PhD) Uniwersytetu Columbia.
Rząd ogłosił konkurs na opracowanie danych spisu powszechnego planowanego na rok 1890. Przy zastosowaniu dotychczasowej techniki było to zadanie przekraczające czasowo okres do następnego spisu, co stawiało na porządku dziennym problem sensu dokonywania takich spisów. Maszyny Holleritha dały sobie radę z zadaniem znakomicie. Znacznie obszerniejsze dane spisowe od zebranych w roku 1880 przetworzyły w czasie 3-krotnie krótszym. W roku 1894 opatentował maszynę licząco-analityczną na karty dziurkowane odczytywane pneumatycznie (nie elektrycznie, jak dotąd); w tej postaci system nigdy nie został uruchomiony. W opracowaniu tym widać wyraźny wpływ innych prac Holleritha nad konstrukcją układów hamulcowych dla kolei.