Wkrótce po swoim powstaniu, stowarzyszenie urządziło pokaz siły, uzurpując sobie prawo do zatwierdzania nominacji attaché wojskowych do pracy za granicą. Mianowanie przez Ministerstwo Wojny (Rikugun-shō) attaché wojskowym w Rosji, barona płk. Motojirō Akashi oznaczało, że wyszło z tej próby zwycięsko. Kokuryūkai wymusiło później nominację Akashiego na attaché do poruczeń specjalnych w państwach Europy Zachodniej, dzięki czemu mógł się on kontaktować z rosyjskimi uchodźcami politycznymi i zbierać od nich informacje na temat rosyjskiego wywiadu.
Początkowo działalność szpiegowska Stowarzyszenia Czarnego Smoka ograniczała się głównie do Rosji i Mandżurii, lecz w końcu lat trzydziestych rozszerzyło ono obszar swych zainteresowań na: Koreę, Chiny, Filipiny, Hongkong, Singapur, Indie, Afganistan, Etiopię, Turcję, Maroko, Karaiby, kraje Ameryki Południowej oraz Stany Zjednoczone. Nawiązano też bliskie stosunki z Sun Jat-senem, przywódcą chińskiej Ligi Związkowej, który miał wprowadzić swój kraj w epokę nowożytną.
W latach trzydziestych zachodni dziennikarze sporo pisali o Stowarzyszeniu Czarnego Smoka, traktując je niekiedy jako podporę tronu cesarskiego lub nawet jako organizację przestępczą.