Najwyższe wzniesienie na wyspie, Monte Cedros, osiąga wysokość 1250 m n.p.m. W jego rejonie zdarzają się niewielkie opady, lecz poza tym wyspa ma charakter półpustynny. Częstym zjawiskiem meteorologicznym są tu mgły, niektóre rośliny przystosowały się do czerpania wody z wilgoci atmosferycznej. W wyższych partiach wyspy roślinność jest bogatsza, występują tam dęby, jałowce i sosny. Nie ma tu jednakże drzew cedrowych, nazwa nadana omyłkowo przez hiszpańskich podróżników utrzymała się jednak do dziś. Na wybrzeżu po północnej stronie wyspy występują liczne kolonie lwów morskich. Regularnie, raz na kilka lat wyspę nawiedzają cyklony.
Wyspa Cedros to jedna z najwcześniej zaludnionych wysp Pacyfiku, niektóre z odkrytych tu stanowisk archeologicznych datuje się na 10 tys. lat. W momencie pierwszego kontaktu z Europejczykami (Hiszpanie, 1539), ludność wyspy oszacowano na 1000–1200 osób. Tubylcy znali sztukę żeglarstwa i podejmowali wyprawy morskie. Były to szczepy indiańskie spokrewnione z żyjącymi w południowej Kalifornii i zachodniej Arizonie. Stawiali zaciekły opór kolonizatorom i właściwie nigdy nie zostali podbici. Przez pewien okres, ok. 300–350 lat temu wyspa Cedros stanowiła bazę piratów, atakujących statki płynące między Nową Hiszpanią a Filipinami.