Od 1945 był profesorem, a w latach 1949–1951 rektorem ASP w Krakowie.

Brał udział w wielu oficjalnych zagranicznych wystawach polskiej sztuki. Jego twórczość malarska związana jest z formizmem i koloryzmem.

W 1937 wyróżniony złotym medalem za malarstwo na Międzynarodowej Wystawie „Sztuka i Technika” w Paryżu, w 1953 otrzymał Nagrodę Państwową II stopnia za twórczość w dziedzinie portretu, a w szczególności za portret Solskiego, a w 1955 Nagrodę Państwową I stopnia za całość twórczości malarskiej.

W 1919 ożenił się z Marią Normą Taub (zm. 1955), dr. medycynyMagdalena Kołtunowicz, Zbigniew Pronaszko. Malujący rzeźbiarz, wielki wizjoner Niezła Sztuka [dostęp 2024-06-05].. W okresie międzywojennym oprócz mieszkania w kamienicy przy ul. Siemiradzkiego w Krakowie miał dom letni w Strzyżowie, miejscowości urodzenia żony.

Zmarł w Krakowie, pochowany na cmentarzu Salwatorskim (sektor SC11-14-17).

Niektóre prace 1917: rzeźba Popiersie T. Czyżewskiego 1920–1922: obraz Akt leżący 1922: projekt pomnika Adama Mickiewicza 1928: obraz Pejzaż z Cagnes