Mieszkańcy Megary opowiadali, że Megaros, syn Zeusa, uratował się przed powodzią dopływając do szczytu góry Gerania, kierowany przez krzyk żurawi.
Hieronim ze Strydonu datował potop Deukaliona na rok 1525 p.n.e., równocześnie z pożarami spowodowanymi przez Faetona.
Inne przekazy Innym greckim potopem miał być potop „ogygiański”, którego nazwa pochodzi stąd, że wystąpił on w czasach Ogygesa, mitycznego króla Attyki. Ogyges oznacza „pierwotny, pradawny”. Inni mówili, że był on założycielem i królem Teb. Władał nad beockim ludem Hektenów. Jego ojcem miał być Bojotos lub Posejdon; według mitów attyckich był zięciem Okeanosa, a ojcem Eleusis. Za jego czasów wylało jezioro Kopais. Potop ogygiański pokrył „cały świat” i dokonał tak wielkiego zniszczenia, że w Attyce nie było królów aż do panowania KekropsaGaster, Theodor H. Myth, Legend, and Custom in the Old Testament, Harper & Row, New York, 1969. . Platon w III księdze Praw szacował, że potop ten wystąpił 10 000 lat przed jego czasami. mały|Hipotetyczna mapa wschodniego obszaru Morza Śródziemnego i Grecji w 10 000 p.n.e.