Należał do założycieli i stałych współpracowników „Przyjaciela Ludu”, w którym w latach 1837–1845 zamieszczał liczne artykuły o treści historycznej i archeologicznej, a w latach 1839–1845 pełnił ponadto funkcję głównego redaktora. Redagował także „Tygodnik Literacki”, a w 1840 był współzałożycielem „Orędownika Naukowego”. W 1841 założył własną drukarnię i księgarnię „Nową”.

Poza opublikowaniem fundamentalnych prac z zakresu geografii oraz dziejów dawnej Polski i wyznań na ziemiach Rzeczypospolitej, był autorem pierwszego pełnego polskiego przekładu 38 ksiąg Historii naturalnej Pliniusza (Poznań 1845).

W 1852 wycofał się z działalności publicznej i osiadł w odziedziczonym przez żonę, Sewerynę z Fryzów, majątku Targoszyce w powiecie krotoszyńskim, gdzie zmarł. W 1961 prochy przeniesiono na Cmentarz Zasłużonych Wielkopolan w Poznaniu. Jego imię nosi ulica w poznańskiej dzielnicy Łazarz.

Miał córki: Konstancję, Marię i Józefę.

Publikacje Wiadomość historyczna o dyssydentach w mieście Poznaniu w XVI i XVII wieku, Poznań 1832. Obraz historyczno-statystyczny miasta Poznania w dawniejszych czasach. T. 1 i 2, Poznań 1838Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa.

Przypisy

Bibliografia Patroni wielkopolskich ulic, zebrał i oprac. Paweł Anders, Poznań, Wydaw.