Odkrycie, że wielkie pasma górskie mogą składać się ze znacznej ilości tego typu drobnych ("drobnych" oczywiście w skali kontynentu) odprysków litosfery ziemskiej "rozsmarowanych" wzdłuż strefy kontaktu (raczej niż ze sfałdowania związanego z frontalnym zderzeniem kontynentów), stanęło u podstaw koncepcji orogenów przesuwczych i związanego z nią konceptu tektoniki kolażu (opisanego powyżej). Fundamentalne prace rozwijające tę teorię powstawały w latach 70. i 80. XX wieku i związane są z takimi nazwiskami, jak Badham, Halls czy Coney. To właśnie amerykański geolog Peter Coney opisał w 1980 roku koncepcję terranów tektonostratygraficznych, która uwzględniała odszczepianie się w strefie orogenu przesuwczego średnich rozmiarów bloków litosferycznych: większych od poszczególnych systemów uskokowych, ale mniejszych od płyt i mikropłyt tektonicznych. Dalsze badania pokazały, że zdefiniowane w ten sposób terrany są stosunkowo szeroką klasą, obejmującą zarówno przesunięte o parędziesiąt kilometrów bloki skorupy kontynentalnej, jak i wielkie terrany złożone (ang. superterranes, composite terranes), będące chwilowymi agregatami kilku podróżujących wspólnie przez tysiące kilometrów terranów.