thumb|upright=1.8|Strefy stabilizacyjne (okupacyjne) w Iraku thumb|Patrol polskich wojsk w Iraku z obozu Babylon thumb|Wóz dowodzenia ZWD-3 i pojazd patrolowy Skorpion-3 na bazie samochodu Tarpan Honker w Iraku, 2004 Polska strefa w Iraku – jedna z czterech stref stabilizacyjnych powołanych w 2003 roku po zajęciu Iraku przez wojska USA i sojuszników w wyniku II wojny w Zatoce Perskiej.
Historia
Po inwazji i opanowaniu terytorium przez USA i ich sojuszników Irak podzielono na cztery strefy stabilizacyjne: północną oraz środkową pod nadzorem USA, środkowo-południową pod nadzorem Polski i południową pod nadzorem Wielkiej Brytanii. Strefa środkowo-południowa (początkowo zwana górno-południową), obejmująca muhafazy Nadżaf, Al-Kadisijja, Karbala, Babilon oraz Wasit, o łącznej powierzchni 65 632 km², liczyła 4955 tys. mieszkańców. Główne miasta polskiej strefy to Karbala, Al-Hilla, Al-Kut, Ad-Diwanijja. Polski kontyngent wojskowy wystawił dziesięć zmian. Zadania wojsk operacyjnych SZ RP w operacji irackiej zmieniały się w czasie. Ostatnie zmiany PKW Irak miały głównie charakter doradczo-szkoleniowy.