Od 1932 służył we Flotylli Rzecznej Marynarki Wojennej w Pińsku. W 1933 został dowódcą na monitorze rzecznym ORP „Warszawa”, natomiast w latach 1935–1936 był dowódcą kompanii rekruckiej w Kadrze Flotylli Rzecznej. W maju 1939 wyznaczono go pełniącym obowiązki dowódcą III dywizjonu bojowego, z którym brał udział w kampanii wrześniowej. 17 września wykonał rozkaz samozatopienia jednostek pływających w związku z wkroczeniem Armii Czerwonej i objął dowództwo nad oddziałami wycofującymi się z Płotnicy. 25 września dostał się do niewoli sowieckiej, był przetrzymywany w obozie jenieckim w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Ofiary tej zbrodni grzebano potajemnie w bezimiennych mogiłach zbiorowych w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na Liście Starobielskiej NKWD pod pozycją 60.