Od 1926 do 1939 roku służył we Flotylli Pińskiej (w 1928, 1932 w dowództwie). W latach 1927–1928 dowodził monitorem rzecznym ORP „Wilno”, a następnie przeniesiono go do Dowództwa Flotylli Pińskiej. Został awansowany do stopnia kapitana marynarki ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929. W 1934 roku był kolejno dowódcą II dywizjony bojowego i dowódcą kutrów łączności. W późniejszym czasie dowodził Bazą Wysuniętą Flotylli Rzecznej Marynarki Wojennej.

Od sierpnia 1939 roku zajmował stanowisko dowódcy I dywizjonu bojowego, z którym brał udział w kampanii wrześniowej. Objął dowództwo pododcinka „Kaczanowicze”, które sprawował do 17 września. Po wyczerpaniu możliwości operacyjnych i samozatopieniu jednostek pływających, wycofywał się wraz z obsadą odcinka na zachód. Jako dowódca załóg I dywizjonu bojowego dostał się do niewoli sowieckiej nad jeziorem Tur i przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w bezimiennej mogile zbiorowej w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 roku mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na Liście Starobielskiej NKWD, pod poz.