W kwietniu 1945 mianowany został kapelanem 2 batalionu komandosów zmotoryzowanych 2 Brygady Pancernej (później 2 Warszawskiej Dywizji Pancernej).
Okres powojenny Po wojnie wstąpił do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia. W październiku 1947 powrócił do Polski. W 1950 został aresztowany w Gdańsku pod zarzutem przygotowywania ucieczki na Zachód. Skazany początkowo na 10 lat więzienia, został jednak zwolniony z więzienia w Łodzi jesienią 1951. Pracował m.in. jako proboszcz w Warszawie (1952–1958), następnie zamieszkał w klasztorze dominikanów w Prudniku (1962) i w Warszawie (1962–1963), ukończył także studia na Wydziale Konserwacji Dzieł Sztuki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (1970). Przez wiele lat zajmował się restauracją i konserwacją krakowskiego klasztoru oo. dominikanów; był inicjatorem otwarcia klasztornego muzeum.