Kathleen Mary Kenyon, dame, DBE (ur. 5 stycznia 1906 w Londynie, zm. 24 sierpnia 1978 w Erbistock w hrabstwie Wrexham w Walii) – brytyjska archeolog, odkrywczyni Jerycha jako najstarszego stale zamieszkanego miasta świata. Znawczyni starożytnych kultur Żyznego Półksiężyca, prowadziła prace wykopaliskowe m.in. w Jerozolimie i Jerychu.
Życiorys Córka Frederica G. Kenyona, dyrektora Muzeum Brytyjskiego i jego żony Amy. Absolwentka Sommerville College na Uniwersytecie Oksfordzkim. Po ukończeniu studiów w 1929 uczestniczyła w afrykańskiej kampanii wykopaliskowej prowadzonej przez Gertrudę Caton-Thopmson w Wielkim Zimbabwe. W 1930 roku dołączyła do dużego zespołu archeologów kierowanego przez Mortimera i Tessę Wheeler w Verulamium. Wspólnie z Mortimerem Wheelerem wypracowała nowe zasady prowadzenia wykopalisk, nazwane metodą Wheeler-Kenyon (ang. Wheeler-Kenyon method), a polegające na dzieleniu terenu badań na mniejsze sekcje.
W latach 1936–1939 prowadziła badania nad tzw. Jewry Wall w Leicester. Ze względu na wagę odkrycia, w kwietniu 1937 powierzono jej funkcję dyrektora instytutu archeologicznego Uniwersytetu Londyńskiego, którą pełniła do 1946. W tym okresie pracowała m.in. na wykopaliskach w Sabracie.