Stopniowo łuska ta jest odsuwana, gdy ciągle narastający materiał skalny piętrzy się w kolejną łuskę - pryzma składa się więc z leżących równolegle płatów zdartych skał, piętrzących się jeden na drugim, przy czym najmłodsze skały znajdują się w bezpośredniej bliskości płaszczyzny odkłucia, a wraz z oddalaniem się od niej wiek skał rośnie.
Samo zdzieranie następuje w wąskiej strefie kontaktu między płytami: kanale subdukcyjnym (ang. subduction channel); im mniejszy jest stopień zwarcia, tym szerszy jest ten kanał i tym bardziej złożone występują w nim zjawiska. W najprostszym przypadku jest to po prostu wąska strefa, w której rozdzielone zostają osady mające utworzyć pryzmę od tych, które trafią do wnętrza Ziemi. Gdy warunki są sprzyjające, kanał subdukcyjny tworzy szeroką jamę, w której następuje mieszanie się upłynnionych osadów, intensywne procesy deformowania skał i metamorfizmu termicznego. Osady przybierają postać półpłynnej masy; część z nich osadza się na spodniej stronie płyty górnej (podklejanie pryzmy, ang.