Zebrany w ten sposób materiał skalny określa się właśnie mianem pryzmy akrecyjnej.
Geneza pryzm akrecyjnych Aby mogła powstać pryzma akrecyjna, musi zostać spełnionych parę warunków.
Po pierwsze, na płycie dolnej muszą w ogóle znajdować się jakieś osady. W niektórych warunkach klimatycznych i geologicznych powstaje zbyt mała ilość osadów, by mogły one utworzyć dającą się rozpoznać pryzmę: może być to słabo rozwinięte życie oceaniczne (organizmy żywe stanowią w oceanach podstawowe źródło osadów krzemionkowych i wapiennych), brak dużych rzek nanoszących na płytę materiał skalny (piaski, muły, iły) czy wreszcie niewielka odległość strefy rozrostu od strefy subdukcji, która sprawia, że tonąca płyta jest zbyt młoda, by zdążyła zgromadzić znaczącą ilość osadów.
Po drugie, płyty muszą być do siebie przyciśnięte z odpowiednią siłą, co w geologii określa się mianem stopnia zwarcia płyt. Gdy w danej strefie subdukcji stopień zwarcia jest niski, płyta dolna stosunkowo łatwo "prześlizguje się" pod płytą górną, zabierając ze sobą również zalegające na niej osady. Gdy stopień zwarcia jest wysoki, płyta górna agresywnie "wgryza się" w płytę dolną, zabierając z niej czasem wręcz nie tylko skały osadowe, ale i leżące niżej skały magmowe, włączając je w pryzmę akrecyjną.