fobii społecznej, uważanej przez niektórych badaczy za skrajny rodzaj nieśmiałości – może dojść do praktycznej izolacji jednostki i poczucia utraty kontroli nad życiem.
Podstawy osobowościowe Maria Tyszkowa wyróżniła następujące czynniki osobowościowe sprzyjające nieśmiałości: negatywna rozbieżność między ja realnym a idealnym, wysokie standardy wykonywania zadań, czynności oraz odgrywania ról (dominacja ja idealnego), poczucie nieadekwatności standardów do zadań, którym dana osoba ma sprostać, tendencja do spostrzegania innych ludzi jako stawiających wysokie wymagania, niestabilna samoocena.
Przyczyny nieśmiałości Nie ma powszechnej zgody wśród psychologów co do przyczyn powstawania nieśmiałości. Przypuszczalnie są one wielorakie. Nieśmiałość najczęściej ujawnia się u dzieci w wieku szkolnym, czasami można jednak zaobserwować typowe dla nieśmiałości zachowania już we wcześniejszym okresie życia. Zgodnie z badaniami Jerome’a Kagana z Uniwersytetu Harvarda ponad 3/4 dzieci zaklasyfikowanych jako nieśmiałe w wieku 2 lat, cechowało się nieśmiałością również w wieku 7,5 roku. Znane są także przypadki rozwoju tego syndromu u osób w okresie dorastania lub dorosłych, którzy wcześniej nie byli nadmiernie nieśmiali.