Pierwotny projekt napędzany był trzema silnikami rotacyjnymi Gnome i wyróżniał się umieszczeniem wszystkich silników w gondoli kadłubowej, z których dwa miały napędzać śmigła na belkach ogonowych za pomocą wałów i przekładni. Projekt ten, oznaczony później jako Ca.30, nie został jednak ukończony, gdyż wojsko zaoponowało przeciw takiemu umieszczeniu silników.
Pierwszy prototyp, oznaczony później jako Ca.31, zbudowany został w październiku 1914 i oblatany w dokładniej nieznanej dacie. Był on napędzany silnikami rotacyjnymi Gnome (dwoma o mocy 100 KM i jednym 80 KM), umieszczonymi klasycznie, razem ze śmigłami – na końcu gondoli kadłubowej i z przodu belek ogonowych. Wojsko domagało się jednak napędu w postaci silników rzędowych Fiat A10 mocy 100 KM (kopii niemieckich Mercedes D.I). Samolot z takimi silnikami został jako pierwsza wersja przyjęty na uzbrojenie wojska, otrzymując oznaczenie Ca.1. Fiat opóźniał się jednak z produkcją silników, wobec czego pierwszy bombowiec Ca.1 został dostarczony w lipcu 1915. Wyprodukowano ich 163 sztuki163 samoloty Ca.1 według numerów w , po odliczeniu występujących w dwóch miejscach tabeli 9 samolotów Ca.2 i samolotu Ca.1 nr Ca.1147. I seria: 11 sztuk (nry 478-488), II seria: 20 sztuk (nry 702-721), III seria: 140 sztuk w tym 9 Ca.2 (nry 1128-1267), ponadto jeden samolot na zamówienie marynarki.