Od 1921 pracował w firmie „Orient” w Warszawie jako radca prawny, później dyrektor zarządu firmy. W 1924 został pracownikiem Ministerstwa Komunikacji, od 1926 szefem sekretariatu ministra. W latach 1928–1932 zajmował stanowisko sekretarza generalnego Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem. W 1930 został wybrany posłem na Sejm III kadencji. W klubie parlamentarnym BBWR był kierownikiem działu organizacyjnego. Zasiadał w komisjach komunikacji i morskiej. W 1932 roku poślubił Konstancję z d. Glinka (zm. 1971), z którą miał jedną córkę Ewę Jastrzębską (żonę Leonarda – oficera AK, w latach 1992–1995 prezesa Zarządu Studium Polski Podziemnej w Londynie). 2 listopada 1932 został mianowany podsekretarzem stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych. Odszedł z tej funkcji latem 1934, krytyczny wobec utworzenia obozu w Berezie Kartuskiej. Od 1934 był prezesem Funduszu Pracy, od 1937 dyrektorem Komunalnej Kasy Oszczędności m.st. Warszawy. Tę ostatnią funkcję pełnił także po wybuchu II wojny światowej, aż do 1941. Był prezesem Związku Związków Komunalnych Kas Oszczędności w 1939Rocznik Polityczny i Gospodarczy 1939, Warszawa 1939, s. 309..