Jako dary włączano je do inwentarza grobowego, dlatego licznie znajdowane są w późniejszych pochówkach greckich (IV/III w. p.n.e.– połowa I wieku p.n.e.), a zwłaszcza rzymskich.
Typologia Unguentaria greckie wytwarzano z gliny; pozbawione zdobień (czasem z dekoracją linearną), nierzadko pokrywane angobą lub pokostem, zwykle miały kształt butelkowaty lub amforkowaty, będąc wyposażone w niewielką stopkę. W okresie hellenistycznym pojawiły się jako smukłe naczynka o kształcie wrzecionowatym. Znajdowane w późnogreckich pochówkach balsamaria wytwarzano także ze szkła. Prawdopodobnie na ogół wyposażano je w zabezpieczające zawartość zatyczki (korki), również z uwagi na niestabilność tych form.
W epoce rzymskiej obok unguentariów ceramicznych coraz liczniej pojawiały się wyroby ze szkła, które upowszechniły się w II-III stuleciu. Jeśli w okresie wczesnym przeważały w nich proste formy (rurkowate i flaszeczkowate) o niewielkich wymiarach (kilkucentymetrowe), to później unguentaria stopniowo zwiększały wymiary (do kilkunastu centymetrów wysokości), a ich kształt ulegał wysmukleniu i urozmaiceniu. Rozpowszechniona w rozmaitych wariantach była zwłaszcza forma o bulwiastym lub stożkowatym zbiorniku i długiej, wąskiej szyjce z niewielkim, lekko rozchylonym wylewem.