Od 1967 r. działał na różnych szczeblach organizacyjnych Komsomołu w obwodzie orłowskim, a w latach 1972–1974 był przewodniczącym obwodowej organizacji Komsomołu. W latach 1974–1983 działał w różnych komórkach obwodowej organizacji KPZR, między innymi w wydziale propagandy i agitacji. W latach 1978–1980 studiował na Akademii Nauk Społecznych przy KC KPZR na kierunku socjologia i na zakończenie doktoryzował się. W 1980 r. wrócił do Orła i został regionalnym szefem partii komunistycznej ds. ideologii. Funkcję tę sprawował do 1983 r. został instruktorem partyjnym w dziale agitacji i propagandy KC KPZR, a w latach 1989–1990 zastępcą szefa propagandy KC KPZR. Był przeciwnikiem reform Michaiła Gorbaczowa i pierwszego prezydenta Rosji Borysa Jelcyna. Po założeniu Komunistycznej Partii Rosji w 1990, jako części składowej KPZR pod koniec jej istnienia, stał się jej czołowym ideologiem. Dążył do połączenia ideologii komunistycznej z rosyjskim nacjonalizmemWłodzimierz Marciniak, Rozkradzione imperium: upadek Związku Sowieckiego i powstanie Federacji Rosyjskiej, Kraków 2001, s. 125..