Sebastiano Serlio Sebastiano Serlio zaprojektował półkolistą widownię i scenę według nowego planu. Z przodu wydzielił płaskie podium, z tyłu natomiast scenę, mocno nachyloną dla lepszego ustawienia dekoracji. Podzielił inscenizację na trzy typy odpowiadające komedii, tragedii i sztukom satyrowym. Dekoracja komediowa ma zwykłe domy z domem kurtyzany na pierwszym planie. Tragedia wyposażona jest w piękne pałace. Dramat satyrowy to wiejski krajobraz, drzewa, gaje i domki. Te rozmaite dekoracje współcześni musieli uzyskiwać przez racjonalne łączenie wybudowanych case z malowidłami na płótnie. Z tyłu nachylonej sceny znajdowało się płócienne tło malowane perspektywicznie. Domy najbliżej widza musiały mieć minimum dwa boki, aby dawały wrażenie brył. Cała ta dekoracja stanowiła jednak tylko tło dla aktorów, gdyż grali oni nie na scenie, ale na poziomej części przed nią. Tradycja ta zaraziła swym nowatorstwem także Anglię i Francję i przewijała się przez te środowiska nawet w siedemnastym wieku. Zachowała się jednak w koncepcji Serlia średniowieczna platea, czyli otwarta przestrzeń na przedzie sceny, a cała akcja rozgrywała się pod gołym niebem.