Przełom 1892–1893 spędził w Rzymie ugruntowując znajomość rzeźby antycznej. Podróżował również, między innymi do Francji i Danii. Po powrocie do Berlina, w 1897 r. objął stanowisko profesora w tutejszej Akademii Sztuk Pięknych. Przyjęty został do elitarnego grona członków Berliner Künstverein. Już w 1893 r. mając zaledwie 27 lat został uhonorowany nagrodą państwową, a w 1894 r. złotym medalem przyznanym za osiągnięcia artystyczne. Był już wtedy cenionym artystą i poszukiwanym rzeźbiarzem. Tworzył zarówno popiersia, jak i duże pomniki, aż do monumentów.
Zmarł 19 marca 1909 r. w Berlinie na zapalenie płuc, w wieku 43 lat.
Dzieła 1897, posąg Rzeźbiarz, w Berlinie, zaginął po wojnie 1897, rzeźba Łuczniczka z następującymi odlewami: Bydgoszcz, oryginał, od 18 października 1910 roku, (obecnie w parku im.