Uważa się, że Asta Nielsen była pierwszą kobiecą wielką gwiazdą filmu niemego. Nigdy nie pozostawała wierna wyłącznie jednej roli: Grała zarówno załamane, cierpiące kobiety, jak i upadłe; zarówno tancerki, jak i zwykłe pracownice. Jej mowa ciała zawsze była subtelna i delikatna, ale i jednocześnie bardzo wymowna.
Gdy pojawiły się filmy dźwiękowe, jej gwiazda przygasła. Wystąpiła tylko w jednym filmie Unmögliche Liebe. Jednak nie przyniosło to jej korzyści: choć miała bardzo przyjemny głos, straciła na znaczeniu jej słynna gra min. Od tego czasu odrzucała propozycje wystąpienia w filmach. Oddała się teatrowi, a w 1946 roku wydała własną autobiografię Die schweigende Muse (Milcząca muza). W 1963 roku została wyróżniona za długoletnią i wybitną działalność w niemieckim filmie.
We wrześniu 2010 roku została upamiętniona w Alei Gwiazd w Berlinie.
Wybrana filmografia Przepaść (1910) Aniołek (1914) Rausch (1919) Hamlet (1920) Zatracona ulica (1925) Tragedia dziewczyny ulicznej (1927)
Linki zewnętrzne
https://archive.is/20130415032022/http://www.fembio.org/biographie.php/frau/biographie/asta-nielsen/
Kategoria:Aktorki kina niemego Kategoria:Duńskie aktorki filmowe Kategoria:Duńskie aktorki teatralne Kategoria:Ludzie urodzeni w Kopenhadze Kategoria:Urodzeni w 1881 Kategoria:Zmarli w 1972