Felicytologia (łac. felicitas, ‘szczęście’; gr. λογóς, ‘nauka’, ‘słowo’) – w filozofii, teoria kształtowania życia szczęśliwego; dział etyki stawiający pytanie: „jak żyć, aby być szczęśliwym i nie popaść w stan nieszczęśliwości”Aneta Ledwoch, Istota etyki niezależnej Tadeusza Kotarbińskiego, „Res Humana” nr 6/2002..
„Felicytologia” – także zespół doktryn formułujących normy, które wskazują sposoby osiągnięcia szczęścia.
Interpretacje pojęcia „szczęście” Filozofia Filozofowie od zarania dziejów starają się znaleźć drogi prowadzące do szczęścia. Na poczet tych poszukiwań powstał nawet specjalny termin: „felicytologia”. Określa się nim zasady, dzięki którym można czerpać radość z życia. Zasadniczo zagadnieniem „szczęścia” wśród greckich filozofów zajmował się Arystoteles („Etyka nikomachejska”). W starożytnym Rzymie prekursorem był Seneka Młodszy („De vita beata”). Pojęciem tym zajmowali się także: św. Augustyn z Hippony, św. Tomasz z Akwinu, Fontanella, La Metrie, Mandeville.