W czasie okupacji pracował na Oddziale Gruźlicy Chirurgicznej Szpitala Wolskiego, a następnie na Oddziale Chirurgicznym Szpitala PCK oraz nauczał chirurgii studentów w Szkole Zaorskiego.

Od 1945 pracował również w Zakładzie Chirurgii Operacyjnej i Anatomii Topograficznej Uniwersytetu Warszawskiego kierowanym przez prof. Jana Zaorskiego. Habilitował się w 1951 na podstawie pracy Obecność penicyliny we krwi i jamach ciała podczas stosowania jej do biegu krwi i do tkanek. Od roku 1954 pracował na Oddziale Chirurgicznym VI B Szpitala Dzieciątka Jezus kierowanym przez prof. Zaorskiego. 1 listopada 1955 r. został mianowany Kierownikiem Katedry i III Kliniki Chirurgicznej Akademii Medycznej w Warszawie, którą zorganizował na bazie Oddziału Chirurgicznego VI B.

Tytuł profesora nadzwyczajnego uzyskał 7 lutego 1959

Od 1951do 1952 był Przewodniczącym Oddziału Warszawskiego Towarzystwa Chirurgów Polskich, a w latach 1953–1956 członkiem zarządu Towarzystwa Chirurgów Polskich. W latach 1958–1968 był kolejno Prodziekanem, Dziekanem i Prorektorem Akademii Medycznej w Warszawie. Od 1955 do 1958 był specjalistą wojewódzkim, a w latach 1958–1960 specjalistą krajowym w zakresie chirurgii ogólnej. Przeszedł na emeryturę w roku 1969.