Istnieje kontrowersja wokół geometrycznych prawidłowości mających charakteryzować sieć regmatyczną. Autorzy doszukujących się archaicznych źródeł tej sieci, często odnajdują w mapach uskoków i rozłamów stałego wzorca geometycznego, w których poszczególne uskoki przebiegają mniej więcej co 30°, a szczególnie aktywne są trzy kierunki, tworzące ze sobą nawzajem kąty 120°. Obserwacja ta jest o tyle usprawiedliwiona, że często obserwuje się w ramionach powstających ryftów właśnie kąty zbliżające się do 120°, co odpowiada najbardziej wydajnemu energetycznie rozłożeniu energii napięć litosfery. Doskonałym przykładem jest ryft wschodnioafrykański, gdzie Zatoka Adeńska, Morze Czerwone i ryft Afaru tworzą w przybliżeniu tego typu formę geometryczną. Proponuje się czasem, że rozpad kontynentu przebiega zawsze wzdłuż kierunków wyróżnionych przez sieć regmatycznąR. Dadlez, W. Jaroszewski, op.cit., s. 602., co znajduje potwierdzenie w fakcie, że często możliwe jest dopasowanie zarysu znanych stref ryftu do prostych kształtów geometrycznych opartych na wielokrotnościach kąta 60°J.W. Sears, G.M. St. George, J.C.