Jan Paweł Lelewel (ur. 26 czerwca 1796 w Warszawie, zm. 9 kwietnia 1847 w Bernie) – polski inżynier wojskowy i cywilny, budowniczy, urbanista, malarz.
Brat Joachima Lelewela, historyka i działacza politycznego, i Prota Lelewela, oficera napoleońskiego, syn Karola Maurycego Lelewela, prawnika i w latach 1778–1794 skarbnika Komisji Edukacji Narodowej.
Życiorys Pochodził ze spolonizowanej szlachty pruskiej. Jego dziadkiem był Henryk Loelhoeffel von Lowensprung. Od 1809 przebywał w warszawskiej Szkole Kadetów, a od 1810 r. kształcił się w tamtejszej Szkole Elementarnej Artylerii i Inżynierów, gdzie w 1811 roku uzyskał stopień starszego sierżanta. Uczestniczył w kampanii 1812–1814 na Wołyniu pod komendą gen. Antoniego Kosińskiego, rysując z natury mapy i plany dla celów wojskowych. W 1815 został oficerem Korpusu Inżynierów, gdzie pełnił funkcję adiutanta generała J. Malleta. Jednocześnie zajmował się technikami rysunkowymi i graficznymi. M.in. w 1818 r. stał się pionierem litografii w Polsce, wykonując w tej technice ilustracje do „Dziejów nowożytnych” autorstwa swego brata, Joachima. Od 1821 r. kierował przebudową twierdzy Zamość. Następnie uczestniczył w budowie Kanału Augustowskiego, gdzie m.in. w 1827 r. kierował budową śluzy Swoboda. W 1830 r.