W 823 roku wyspę najechali wikingowie, którzy porwali jednego z mnichów – Eitgala i zniszczyli klasztor. Trzydzieści siedem lat później został on odbudowany, a do 1000 roku nawet znacznie rozbudowany. Ostatecznie w XII w. duchowni opuścili wyspę, która za dwa stulecia stała się celem pielgrzymujących pątników. W 1826 roku wybudowano na wyspie dwie latarnie morskie, z których jedna nadal działa.
Fauna Obie wyspy Skellig zamieszkiwane są przez liczne kolonie ptaków morskich i razem stanowią jedno z najważniejszych ich stanowisk w Irlandii, zarówno pod względem liczebności populacji jak i różnorodności gatunków. Na wyspach swoje lęgowiska mają m.in. nawałnik burzowy(około 10 000 par), głuptak, fulmar, burzyk północny (około 5000 par), mewa trójpalczasta, nurzyk, alka, maskonur (około 1000 par). Obserwowane są również wrończyk i sokół wędrowny. W okolicznych wodach licznie występuje foka szara, spotykane są także długoszpar, płetwal karłowaty, różne gatunki delfinów oraz żółw skórzasty.
Czystość wód, bogactwo fauny morskiej oraz podwodne klify sięgające 60 metrów czynią z Wysp Skellig również popularne miejsce nurkowania.
Przypisy
Skellig, Wyspy Kategoria:Stanowiska archeologiczne w Irlandii Kategoria:Kerry