Po tym sezonie Francuzi nadali mu przydomki „Le bon prince” ("Dobry Książę"), „Le Divin Chauve” ("Boski Łysy"), „Le roi du terrain” ("król boiska") oraz Un diable frétillon ("ruchliwy diabeł"). W 1952 roku dotarł z Bordeaux do finału Pucharu Francji (3:5 z OGC Nice). W tamtym sezonie z 25 golami był po raz drugi w karierze najlepszym strzelcem zespołu.

W 1954 roku de Harder wrócił do Hagi i przez 2 sezony grał w tamtejszym zespole Holland Sport, a w 1956 roku ponownie trafił do Francji, do AS Angoulême. W 1958 roku zakończył piłkarską karierę w wieku 38 lat. W swoim ostatnim sezonie wywalczył mistrzostwo Ligue 2.

W reprezentacji Holandii de Harder wystąpił w 12 meczach i zdobył 3 gole (w 1939 roku w wygranym 3:2 meczu z Węgrami oraz 2 gole w 1940 roku w wygranym 4:2 meczu z Belgią).

Kariera trenerska Podczas pobytu w Angouleme, de Harder został grając trenerem tego zespołu. W pierwszym sezonie został mistrzem Ligue 2. W 1960 roku opuścił Angouleme i szkolił między innymi FC Mulhouse, Saint-Louis, Biach i Jeumont, jednak ze zmiennym szczęściem.