Dziwer wytwarzany był już przez Celtów w okresie lateńskim, którzy prawdopodobnie byli jego wynalazcami, o czym świadczyć może wiele znalezisk głowni mieczy wykonanych z tego surowca na terenach dzisiejszej Francji. Sztukę tę do perfekcji doprowadzili jednak rzymscy rzemieślnicy w pierwszych wiekach naszej ery. We wczesnym średniowieczu bardzo ceniony na terenie całej Europy, a szczególnie w krajach skandynawskich. W późniejszym okresie wykorzystywany również przy produkcji broni strzeleckiej. W przypadku mieczy średniowiecznych technika ta była bardziej rozpowszechniona, niż powszechnie sądzono. Jednak obecność rdzy utrudnia jej wykrycie bez ponownego wypolerowania powierzchni.
Dziwer pojawia się w I-III w., a szczyt popularności osiąga w wiekach VI-VII. Późniejsze głownie dziwerowane posiadały często jedynie cienkie wzorzyste taśmy umieszczone po obu stronach homogenicznego rdzenia, a w przeciągu IX-XI wieku zastosowanie omawianej techniki ograniczono najczęściej jedynie do wykonywania inkrustacji.
Współcześnie jest nadal wytwarzany i powszechnie stosowany.