Od 17 czerwca 1920 do lutego 1928 dowodził 62 pułkiem piechoty wielkopolskiej. W międzyczasie (od 4 sierpnia do 27 grudnia 1922) był w zastępstwie dowódcą piechoty dywizyjnej 15 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty w Bydgoszczy. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 141. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 1 grudnia 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek ministra spraw wojskowych, generała dywizji Władysława Sikorskiego awansował go na pułkownika ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 18. lokatą w korpusie oficerów piechotyDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 131 z 17.12.1924 r.. 18 lutego 1928 mianowany został dowódcą piechoty dywizyjnej 14 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty w Poznaniu.
Zmarł w nocy z 28 na 29 kwietnia 1930 w 7 Szpitalu Okręgowym w Poznaniu na uraz serca. 2 maja 1930 został pochowany na Cmentarzu Garnizonowym w Poznaniu.
Władysław Grabowski był żonaty z Marią z Siellawów (1900–1970), z którą miał córkę Wandę (ur. 1924).