po klęsce rewolucjonistów zbiegł do Szwajcarii. Tam został członkiem Genfer Arbeiterverein (Związku Robotników Genewy) i spotkał Fryderyka Engelsa.
W 1850 Liebknecht został zaaresztowany za działalność pośród robotników, a następnie wydalony z kraju. Udał się do Londynu, gdzie pozostał od 1850 do 1862 roku. Został tam członkiem organizacji komunistycznej i spotkał Karola Marksa. W 1862 roku powrócił do Niemiec, po ogłoszeniu amnestii dla uczestników rewolucji 1848/1849 roku. Został wówczas członkiem Powszechnego Niemieckiego Związku Robotniczego (ADAV), przewodzonego przez Ferdinanda Lassalle’a. Partia ta była jednym z prekursorów dzisiejszej SPD.
Od 1864 do 1865 roku Liebknecht pracował także w czasopiśmie Der Sozial-Demokrat (Socjaldemokrata), wydawanym przez Jeana Baptist von Schweizera. Jednak wkrótce zarysował się konflikt pomiędzy nim a kierownictwem gazety, zorientowanym przyjaźnie wobec Prus. Został zmuszony do opuszczenia redakcji, jak również wystąpienia z ADAV, pod naciskiem Schweizera. W efekcie przeniósł się do Lipska, gdzie spotkał Augusta Bebela, z którym powołał do życia w 1867 roku Saksońską Partię Ludową (Sächsische Volkspartei). W 1869 na zjeździe w Eisenach był jednym ze współzałożycieli Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Niemiec (Sozialdemokratische Arbeiterpartei Deutschlands, SDAP).