jugosłowiański parlamentarzysta), Jovo Popović (b. parlamentarzysta i dyplomata), Dušan Vučinić, Sekula Drljević, Simo Martinović (duchowny).
Pierwszym pretendentem do objęcia tronu czarnogórskiego był książę Mihailo, syn księcia Mirko i bratanek włoskiej królowej Eleny. Jednakże zrezygnował z tego prawa. Tak samo stało się z kolejnym kandydatem, księciem Nikolą. W tej sytuacji postanowiono uczynić regentem króla Włoch Wiktora Emanuela III. W tym celu 12 lipca w Cetyni rozpoczęło obrady Zgromadzenie Konstytucyjne (Skupština) złożone z 65 członków, wybranych przez S. Mazzoliniego, na czele z M. Ivanoviciem. Ogłosiło ono „Deklarację Restauracji Królestwa Czarnogóry”, powiązanego unią z Serbią, zaoferowano królowi Włoch urząd regenta, który miał proklamować Statut Królestwa (opracowany przez włoskiego prawnika Carlo Alberto Bigginiego w Rzymie). W przypadku nieznalezienia właściwego kandydata tron miał objąć Wiktor Emanuel III.