W buddyzmie tantrycznym praktykowanym na przykład w Tybecie czy Japonii mantra jest jedną z metod prowadzących do wyzwolenia i oświecenia. Recytacja mantr ma na celu skupienie się na aspekcie Buddy (tybetańskie Jidam, czyli metoda medytacji indywidualnej). Mantry pochodzą z sanskryckich tekstów religijnych zwanych sadhanami, które przekazywane są uczniowi przez wykwalifikowanego nauczyciela Wadżrajany – lamę. Zezwolenie do praktyki nad tymi tekstami zwane jest „lungiem”, które obok przekazu mocy „wang” oraz wyjaśnień „tri” jest niezbędny do pełnego kultywowania i skuteczności tantry związanej z określonym aspektem Buddy. Przykładem jest niezwykle popularna w Tybecie i Bhutanie mantra „Om mani padme hum” związana z Awalokiteśwarą (tyb. Czenrezig) co rozwija w praktykującym współczucie i miłość Bodhićitta do wszystkich istot.
Stosowanie mantry polega na wielokrotnym recytowaniu, śpiewaniu, szeptaniu lub powtarzaniu w myśli. Niektóre praktyki religijne wymagają powtórzenia mantry określoną liczbę razy (na przykład 111 111 razy w praktyce nyndro). Do liczenia używa się zazwyczaj mali złożonej z 27 lub 108 koralików.