Nauki bhakti miały też znaczący wpływ na sztukę indyjską, w szczególności na malarstwo miniaturowe w północnych Indiach.
Historia Tradycje bhakti pojawiają się już w Rygwedzie (w pierwszym jej hymnie) oraz w innych Wedach i późniejszych świętych tekstach hinduizmu, szczególnie w Bhagawadgicie, a także w niektórych Puranach.
Formę nurtu religijnego bhaktyzm przybrał najprawdopodobniej w I wieku p.n.e. – wówczas powstały dwa bhaktyjskie sampradaja: bhagawatowie (wisznuickie) i paśupatowie (śiwaickie). Jednak wówczas bhakti było rozumiane bardziej jako cześć niż jako miłość, oddanie.
Bhakti jako religijność emocjonalna zaczęła się rozwijać później – w pierwszym millenium ery chrześcijańskiej. Bhaktyzm obejmuje cały wisznuizm (tam bhakti było kierowane do Wisznu, a dokładniej najczęściej do któregoś z jego Awatar – z reguły do Kryszny). Część szkół śiwaickich również klasyfikujemy jako bhaktyzm – paśupatowie, śiwaizm tamilski, kalamukhowie. Tradycje bhaktyzmu wyraźne są także w smartyzmie – sam Adi Śankara (na którego naukach opiera się smartyzm) jest autorem kilku dewocyjnych hymnów do Śiwy. Wśród śaktów też są silne tendencje bhaktyjskie – szczególnie w Bengalu, gdzie obiektem bhakti jest Kali.