Historia thumb|350px|Rozwój ruchu bogomiłów w Europie. Religia ta powstała w efekcie słowiańskiego sprzeciwu wobec wpływów bizantyjskich w Bułgarii w X wieku i przeciwstawiała się ówczesnemu religijno-społecznemu systemowi (duchowieństwo, oddawanie czci świętym, ale też władza państwowa i przywileje dla możnych) oraz rozwarstwieniu społecznemu. Rozwojowi herezji sprzyjał też kryzys moralny kleru, zajmujący się sprawami "ziemskimi". Bogomili odrzucali bogactwo uznając, że świat materialny to zło i to co materialne podlega władzy Złego, a światem duchowym rządzi dobry Bóg. Bogomili odrzucali też krzyż Chrystusa jako symbol męki. Uznawali, że świat materialny jest dziełem Szatana, odrzucali Stary Testament (utożsamiali Boga ze Starego Testamentu z Szatanem), odrzucali kult maryjny, odpusty, liturgię. Bogomili propagowali wstrzemięźliwość seksualną, stronili od alkoholu, mięsa, poddawali się wyniszczającym postom oraz długim modlitwom. Spowiedź przebiegała w grupach. Ze względu na owe poglądy stali się przedmiotem prześladowań nie tylko Kościoła, lecz także państwa. Bogomilizm stanowił pomost dla gnostycyzmu między Wschodem a Zachodem. Rozwój doktryny doprowadził do powstania albigensów (m.in.