Historia Przejście przez Przełęcz pod Chłopkiem od około 200 lat było używane jako łatwe połączenie Doliny Mięguszowieckiej z Doliną Rybiego Potoku. Z obydwu tych dolin na przełęcz prowadziła ścieżka kłusownicza. Nie przechodzi ona przez najniższy punkt siodła, lecz nieco na południowy wschód od niego. W 1898 r. na polskiej stronie, na podejściu od Bańdziocha wysadzono skały by ułatwić przejście. W 1898 r. oznakowano szlak. W 1976 r. zarówno po polskiej, jak i słowackiej stronie szlak zamknięto motywując to niebezpieczeństwem związanym z kruchością skał. 10 lat później po polskiej stronie szlak otwarto, po słowackiej pozostał zamknięty. W latach 1886–1898 Towarzystwo Tatrzańskie podjęło szereg działań ułatwiających przejście: wkuto stalowe klamry. W latach 1974–1984 (powyżej Kazalnicy) szlak był uszkodzony przez oberwanie się skały. Po naprawie został ponownie otwarty.
Pierwsze odnotowane przejście: sierpień 1861 r.: przewodnicy tatrzańscy z grupą myśliwych – Krzeptowscy, Samek, Maciej Sieczka, Jędrzej Wala starszy, Edward Homolacs, Stanisław Homolacs, Władysław Koziebrodzki, Ernst Schauer, Józef Stolarczyk, Stanisław Wodzicki oraz pięciu góralskich tragarzy, zimą: Mieczysław Lerski i Jerzy Maślanka, 22 marca 1910 r.