Między Pośredni a Wielki Szczyt Mięguszowiecki wcina się Mięguszowiecka Przełęcz Wyżnia.
Mięguszowiecki Szczyt Wielki ma dwa wierzchołki rozdzielone Mięguszowiecką Szczerbiną. W grani opadającej z wierzchołków na Hińczową Przełęcz położona jest charakterystyczna Mięguszowiecka Turniczka. Mięguszowiecki Szczyt Pośredni ma trzy wierzchołki, najwyższy z nich jest północno-zachodni. W grani opadającej z niego na Mięguszowiecką Przełęcz Wyżnią znajdują sięIgła Milówki i Cienka Igła, rozdzielone Szczerbiną między Igłami. Od wierzchołka Mięguszowieckiego Szczytu Czarnego w kierunku północno-wschodnim odbiega krótka grań zakończona 600-metrową ścianą Kazalnicy Mięguszowieckiej, najsłynniejszym urwiskiem polskich Tatr i popularnym obiektem dla wspinaczy. Po słowackiej stronie podsypane piargami ściany Mięguszowieckich Szczytów opadają do kotła Wielkiego Hińczowego Stawu i nie są od tej strony tak groźne z racji wysokiego położenia tego stawu (1945 m).
Nazewnictwo Swoją nazwę Mięguszowieckie Szczyty zyskały jako wierzchołki dominujące ponad Doliną Mięguszowiecką, a pośrednio od położonej na spiskim Podtatrzu wsi Mięguszowce. Nazwę tę podawał już w 1852 Antoni Hoborski.